TSUE ocenił polskie postępowanie nakazowe oparte na wekslu zabezpieczającym kredyt konsumencki. Znaczenie miała realna możliwość zbadania umowy oraz skutecznego zakwestionowania nakazu przez konsumenta.
Roszczenie z weksla zabezpieczającego kredyt
Profi Credit Polska domagała się nakazu zapłaty przeciwko Mariuszowi Wawrzoskowi na podstawie weksla zabezpieczającego zobowiązania z umowy kredytu konsumenckiego. Pytanie skierował Sąd Rejonowy w Siemianowicach Śląskich. W centrum sprawy znalazło się ograniczenie pierwszego etapu badania do formalnej prawidłowości weksla, bez kontroli umowy będącej źródłem zobowiązania. Ważne były również warunki późniejszego wniesienia zarzutów przez pozwanego i zakres informacji dostępnych mu przy podejmowaniu decyzji o obronie.
Prawo do obrony powinno być wykonalne
Trybunał uznał, że art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13 sprzeciwia się badanemu modelowi, jeżeli sąd nie może sprawdzić nieuczciwego charakteru warunków umowy, a zasady kwestionowania nakazu nie zapewniają ochrony praw konsumenta. Ocenie podlegały łącznie wymagania procesowe, czas na reakcję oraz obciążenie kosztami. Istotą wyroku nie jest zakaz wszystkich weksli, lecz zapewnienie rzeczywistej kontroli stosunku konsumenckiego, którego zobowiązanie zostało wekslem zabezpieczone.
Wyrok z 2018 roku nie opisuje całej dzisiejszej procedury
Omówienie dotyczy przepisów i praktyki przedstawionych Trybunałowi w tamtej sprawie. Historycznych terminów oraz opłat nie należy przepisywać jako aktualnej instrukcji. Jeżeli egzekucja już trwa, osobno trzeba ustalić prawomocność nakazu, sposób doręczenia, wcześniejszą kontrolę umowy i dostępne dziś środki ochrony. Sam wyrok TSUE nie unieważnia automatycznie tytułu w każdej podobnej sprawie. Nie zastępuje również oceny, czy określone postanowienie rzeczywiście ma nieuczciwy charakter.
Teczka powinna obejmować także etap sądowy
Zgromadź umowę, regulamin, deklarację wekslową, kopię weksla, pozew oraz nakaz zapłaty. Dodaj potwierdzenia doręczeń, wniesione zarzuty i późniejsze rozstrzygnięcia. Przy każdym piśmie zapisz datę wydania oraz datę otrzymania. Prawnik powinien widzieć, jakie dokumenty przedstawiono sądowi, a nie tylko ostatnie zawiadomienie komornika. Wskaż kwestionowane opłaty lub postanowienia konkretnie, wraz z ich miejscem w umowie. Zachowaj również historię wpłat i korespondencję dotyczącą rozliczenia, aby nie mieszać problemu treści umowy z odrębnym problemem aktualnej wysokości należności. Jeżeli nie masz akt sądowych, zaznacz tę lukę zamiast zakładać, że umowy nigdy nie badano. Rozróżniaj brak dokumentu we własnym archiwum od braku dokumentu w aktach sprawy.
Źródło orzeczenia
- EUR-Lex — Profi Credit Polska, C-176/17, tekst i metadane
- Dziennik Urzędowy UE — sentencja wyroku C-176/17
Omówienie opublikowano 25 października 2026. Zapoznaj się z pełnym tekstem i późniejszym orzecznictwem przed wykorzystaniem argumentu.